„Moja recepta na życie jest receptą umiarkowanego realisty-optymisty, lubię życie i lubię ludzi, lubię ludzi takimi, jakimi są - powiedział Władysław Bartoszewski podczas swojego jubileuszu na Zamku Królewskim. Podkreślił także, że bardzo lubi młodych ludzi, bo oni są przyszłością”.

Dzisiaj (19.02) prof. Władysław Bartoszewski kończy 90 lat.

Władysław Bartoszewski ur. 19 lutego 1922 r. w Warszawie. Jest synem Władysława i Beaty Bartoszewskich. Żonaty (żona Zofia), ma syna Władysława T. Bartoszewskiego, historyka i autora książki The Convent at Auschwitz.

W 1937 r. ukończył Gimnazjum im. św. Stanisława Kostki w Warszawie oraz Liceum Humanistycznego Towarzystwa Wychowawczo-Oświatowego „Przyszłość" w Warszawie. Egzamin dojrzałości złożył w 1939 r. Od października 1941 r. do początku 1944 r. studiował polonistykę na tajnym Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W grudniu 1948 r. został przyjęty na trzeci rok polonistyki na Wydziale Humanistycznym UW. Studia te zostały przerwane aresztowaniem (w grudniu 1949 r.) i pięcioletnim pobytem w więzieniu. W listopadzie 1958 r. W. Bartoszewski został przyjęty na studia polonistyczne na Wydziale Filologicznym UW w trybie eksternistycznym. W październiku 1962 r. decyzją rektora UW Stanisława Turskiego został skreślony z listy studentów.

W latach 1973–1982 i 1984–1985 prowadził, jako starszy wykładowca, wykłady historii najnowszej (ze szczególnym uwzględnieniem wojny i okupacji) w Katedrze Historii Nowożytnej Polski na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

W latach 1983–1984 i 1986–1988 gościł z wykładami jako Gastprofessor w Instytucie Nauk Politycznych Wydziału Nauk Społecznych LMU w Monachium (na tej uczelni także w Instytucie Nauki o Mediach w latach 1989–1990). W 1993 był recenzentem pracy doktorskiej Jana Tkaczyńskiego na tej uczelni. W roku akademickim 1985–1986 wykładał na Wydziale Historii i Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu Eichstätt w RFN. Od 1988 r. do 1989 r. wykładał w Katedrze Nauk Politycznych na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu w Augsburgu.

Od listopada 1990 r. był przewodniczącym Międzynarodowej Rady Państwowego Muzeum w Oświęcimiu. W latach 1991–1995 wchodził w skład Rady ds. Stosunków Polsko-Żydowskich przy Prezydencie RP. Od marca 1995 r. był wiceprezesem Polskiego PEN Clubu, w latach 2001–2010 prezesem.

Od czerwca 2001 r. pełnił funkcję przewodniczącego Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. W 2009 r. zainicjował powstanie Fundacji Auschwitz-Birkenau i został przewodniczącym jej rady.

Od wielu lat jest orędownikiem pojednania polsko-żydowskiego oraz polsko-niemieckiego, a jednocześnie przez swoją działalność publicystyczną i naukową dba o zachowanie pamięci o dziedzictwie Polskiego Państwa Podziemnego, powstania warszawskiego oraz o zbrodniach totalitaryzmów nazistowskiego i komunistycznego.

Od stycznia do czerwca 2006 r. był przewodniczącym rady nadzorczej PLL LOT. W latach 2002–2006 przewodniczył, a następnie został honorowym przewodniczącym Rady Fundacji Centrum Twórczości Narodowej. Od kwietnia 2009 r. był Prezesem Honorowym Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego w Warszawie. Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Przewodniczył również Radzie Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Z funkcji zrezygnował 29 sierpnia 2006 r., protestując w ten sposób przeciwko oskarżeniom sformułowanym przez wiceministra obrony narodowej Antoniego Macierewicza, jakoby większość z dotychczasowych ministrów spraw zagranicznych III RP była agentami sowieckich służb specjalnych, a także przeciwko brakowi reakcji minister Anny Fotygi na tę wypowiedź.

25 lutego 2011 r. został powołany przez prezydenta Bronisława Komorowskiego w skład Kapituły Orderu Orła Białego. Kapituła tego orderu wybrała go 10 marca 2011 r. na funkcję Kanclerza Orderu. W 2011 r. został wiceprzewodniczącym honorowego komitetu ds. obchodów jubileuszu 80. lat „Zielonego Sztandaru".

Źródło: wikipedia.pl

Źródło fot.: wp.mil.pll